Bülent Bulut
Ruhu olmayan bir şehirde, kendi öz bedeninde gurbette olan insanlar görüyorum.
Hayretim var buna.
Nasıl olur da insanlar ruhlarının vatanı olan o sevgiliyi aramaktan aciz olabilir?
Hâlbuki tek arzusu bilinmek olan o sevgiliye ayna olmamak ne ayıp.
İçinde bir -sen- daha olduğunu bilmeden kendini yegâne sanma sersemliğine düşmek ne ayıp.
"Riya girdabında rüya görmekte göz
Gördüğü rüyayı öz sanmakta göz"
Endişeliyim, çok endişeliyim; bu dünyaya bir mezar taşından fazlasını bırakamayacaklar için. En fazla üç nesil sonra ismi unutulacaklar için. Ömrünü esersiz tüketenler, bir de emelsiz öğütenler için. Başını yastığa rahat koyanlar ve nihayette uyanınca gözleri yerinden fırlayacaklar için. Endişeliyim rüya görmeyenler ve hayal kurmayanlar için. Vicdanından bucak bucak kaçanlar ve sevgiden uzak olanlar için.
Endişeliyim.
Araya bir boşluk bırakıyor ve...
Sana sesleniyorum!
Hayattan mezun olup kabre atanmadan önce;
Bir şey bırak gitmeden
Ya da ölme!
Tabiî, geliyorsa elinden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder