ELİMDE OLSAYDI

Hüseyin Ersin

Elimde olsaydı
silerdim ömrümün
yanık izlerini
Söndürürdüm
bu yangın yerini
Alev almazdı bağrımı yakan ateş
kül olurdum
hüznün boğuk şehirlerinde
barışçıl düşler örerdim
burçlarına sevdanın.
……………………………….

Acının kervanına
masum bir kalkan olurdum
kurban olabilseydim İsmail’e
İsyan olurdum
asardım Nemrud’u
ibret-i âlemin gül bahçesinde
…………………………………………….

Yakıp yıkardım
tüm kötülükleri
Bozardım efsuni büyülerin kerametini
Okşardım saçlarını
gözleri sancıyla dolan
boynu bükük çocuklarımın.

Celladı olurdum
elimde olsaydı kavgaların
Çatlayan umudun
bir parçası olurdum
damarlarımda taşısaydım eğer
merhameti.

SEVDAYA DAİR

Hüseyin Ersin


Bitik ömrümün
       Çürük tahtalarıyla
            kurdum hayallerimi

Örselenmiş ümitlerimin
      kırıklarıyla tutundum hayata
          ve paslanmış kalplerin kirleriyle
              yıkadım ellerimi

Nasırlanan parmaklarımın
     Çapaklarıyla eşeledim
         yüreğimi
                    …….

Kanayan yazgımın
     Korlarıyla harmanladım
           avuntularımı

Ve çiğnenen gururumun
      Külleriyle sardım
            acıyan bağrımı
                             ………….

Rüzgâra savrulan saçlarının
      kokusuyla yardım yeryüzünü
                            ………
                                Paçavralanan gençliğimin
                                         ve depreşen ruhumun çırpınışlarıyla
                                                      dayandım sevdaya.

İYİ VE KÖTÜ

Hüseyin Ersin


Herkes iyi bir şey yapar
Herkes kötü bir şey de yapar
Edilebilir iyi kötü bir şeyler
Vardır çünkü içinde insanın
İyi ve kötü
Zorbalık
Gammazlık
Ve vefa
Ve sadakat
Sır değildir çirkin
Gök bazen fazla yırtınır
Kavgada mertlik bozulur
Yahut kalem alın yazısına bilenmiştir.
Evveldendir
Suç ve günah
Lâl olabilir dil
Kulak sağır
Kem küm edebilir ağız
Bir şehrin ortasında yaz
Öbür yarısında kışlar çetin geçebilir
Kupkuru bir çölde de yaratılabilirdi insan
Yaşayabilir hiçbir şeysiz her an
Karanlıksa kendiliğinden bürünür sûrete
Destur almadan yaşar kayalıkta
Bir karış ot ölümüne.

İNCİR REÇELİ KAŞINTISI

Hüseyin Ersin

Dokundukça hayata

acıyor.

Bir bal şişesine incir reçeli koymuşlar

Bir adam biliyorum

bizim oralı.

Yağmurlu havalarda püsküllü

entari giymiş kadınlara fiyakalı

Acıyor ufaldıkça bildiklerim

haysiyetimden.

Yankısız silüetler kaşıyor

yaramın kabuk tutan tarafını.

Seherde gıcık tutmuş çocuklar

öksürerek başlıyor güne

çamura batan sol ayağım.